Ta książka jest zdecydowanie zbyt ciężka, by zabrać ją na plażę - i mam tu na myśli tylko jej rozmiary. Ale w letnie wieczory i upalne popołudnia z pewnością się sprawdzi. Fascynuje cię średniowiecze? A może po prostu lubisz wciągające perypetie książkowych bohaterów? Kolejny bestseller rodem z Hiszpanii. Katedra w Barcelonie Ildefonsa Falconesa, nie jest Imieniem Róży Umberto Eco, a jedyne, co łączy obie powieści jest średniowiecze, które stanowi tło wydarzeń, ale też w dużym stopniu jest bohaterem powieści. Falcones też nie miał żadnych zapędów, by stworzyć wielowymiarowe dzieło. Ot, opowiada historię syna pańszczyźnianego chłopa, Arnaua Estanyola, żyjącego w średniowiecznej Barcelonie, która jest centrum handlowym, a nad której dachami średniowiecznych willi i domów w mniej zamożnych dzielnicach wyrastają monumentalne katedry. Tytułowa katedra stawiana jest przez zwykłych mieszkańców Barcelony (jest to wielokrotnie przez bohaterów podkreślane) - za ich pieniądze i ich siłą - tragarze noszą na plecach olbrzymie kamienie z królewskich kamieniołomów na plac budowy. W jej wnętrzu znajduje się cudowna figurka Matki Boskiej od Morza, Marii de la Mar, którą za swoją matkę uważa bohater powieści. Życie Arnaua jest więc związane z dopiero co powstającą świątynią. Odczytałam to jako celowy zabieg pisarski - przedstawienie historii Arnaua na przestrzeni jego niemal całego życia jest umotywowane budowaniem katedry, a jak wiadomo, było ono bardzo rozciągnięte w czasie i trwało po kilkadziesiąt lat. Taka rozciągłość czasowa pozwoliła również pokazać autorowi panoramę średniowiecznego życia w Barcelonie. Mamy więc hołdy lenne, wyprawy pospolitych ruszeń na możnych, bitwy królewskie, ówczesny system bankowo-handlowy, poglądy na rolę kobiet i wiarę, ściganie czarownic, inkwizycję, palenie zdrajców na rynku, wydawanie córek za mąż w celu zdobycia ...